Zmarł kpt. Stanisław Poźniak – jeden z ostatnich żołnierzy Armii Krajowej
Ambasada RP w Wilnie poinformowała o śmierci kapitana Stanisława Poźniaka, jednego z ostatnich żołnierzy Armii Krajowej oraz uczestnika operacji “Ostra Brama”. Poźniak przez wiele lat kierował Klubem Weteranów Armii Krajowej w Wilnie. Miał 98 lat.
W komunikacie podkreślono, że kapitan Poźniak był człowiekiem niezwykłej odwagi, niezachwianych zasad i bezgranicznego oddania ojczyźnie.
Sam Stanisław Poźniak wielokrotnie podkreślał swoje przywiązanie do wartości patriotycznych. — Tak już jestem wychowany, że nie mogę nie być na patriotycznych uroczystościach. Tylko trzy klasy zdążyłem skończyć w wolnej Polsce, ale to i tak bardzo dużo mi dało, bo urodziłem się jeszcze za marszałka Józefa Piłsudskiego — wspominał.
Operacja “Ostra Brama”. Kluczowy moment w historii Wilna
Operacja “Ostra Brama” to jedna z największych akcji Armii Krajowej podczas II wojny światowej. Jej celem było wyzwolenie Wilna spod okupacji niemieckiej, zanim miasto zajęły wojska sowieckie. Do ataku doszło w nocy z 6 na 7 lipca 1944 r., kiedy to około 4 tys. żołnierzy AK opanowało prawobrzeżną część Wilna.
— Brygada AK stacjonowała niedaleko naszego domu, w Onżadowie. Kiedy zaczęła się operacja “Ostra Brama”, miałem jechać z transportem broni, nie ja jeden — było wtedy pięć, może 10 furmanek. Jechaliśmy z Niegiban do Turgiel. Było spokojnie, a potem trzeba już było jechać polnymi drogami, bo głównym traktem było po prostu niebezpiecznie. Tak dotarliśmy do Wołkarabiszek — był już wieczór. Miałem wracać do domu, ale jakiś porucznik powiedział, że będą potrzebowali pomocy, więc zostałem. Byłem niedaleko Kolonii Wileńskiej, woziłem rannych do szpitala polowego w Szwajcarach — opisywał po latach kapitan Poźniak.
Kapitan Poźniak nie żyje. Jak przebiegały jego losy po wojnie?
Ostatecznie, pięć dni po ataku, 13 lipca Wilno zostało zdobyte, a na Górze Zamkowej zawisła polska biało-czerwona flaga. Nie na długo jednak. Po kilku godzinach została ona zastąpiona przez czerwony sztandar Armii Czerwonej. Z kolei polskich żołnierzy AK zatrzymano, rozbrojono i deportowano do obozów w głębi ZSRR.
Represje dotknęły też Stanisława Poźniaka. — Po wejściu Sowietów musiałem uciekać ze wsi do Wilna, bo wszędzie było NKWD. Pewnego dnia, po pracy, zostałem aresztowany na przystanku. Trzymali mnie, przesłuchiwali. Na koniec kazali mi podpisać zobowiązanie do współpracy, czyli wydania kolegów. Powiedziałem, że nie i dostałem pistoletem w głowę. Skończyło się na wstrząsie mózgu i zwolnieniu z pracy, nie mogłem też zostać w Wilnie. Dopiero po śmierci Stalina zdjęli ze mnie zarzuty — opisywał w jednym z wywiadów.
Uroczystości pogrzebowe rozpoczną się 19 marca o godz. 15 w Domu Pogrzebowym przy ul. Olandų 22 w Wilnie. Natomiast sam pogrzeb zaplanowano na 20 marca o godz. 12 na Nowej Rossie.
Zobacz także: Getto ginęło, ludzie podejmowali dramatyczne wybory, kogo ocalić. Najbardziej bolało cierpienie dzieci
/4
– / Deprecated_NAC
Walki o wyzwolenie Wilna.
/4
Andrzej Lange/PAP
Kapitan Poźniak podczas operacji “Ostra Brama” dowoził broń i amunicję do Wołkarabiszek. Potem w Kolonii Wileńskiej woził rannych do szpitala polowego.
