Jego odejście było nagłe i zupełnie niespodziewane. Trudno pogodzić się z myślą, że nie będzie już z nami człowieka, którego obecność dawała spokój, poczucie sensu i zwyczajną, ludzką radość ze wspólnego bycia.

Był kimś, kto potrafił łączyć ludzi nie tylko działaniem, ale sercem. Uważny, życzliwy, zawsze blisko — tam, gdzie toczyło się życie, rozmowa, muzyka i śmiech. Swoją postawą budował przestrzeń, w której kultura stawała się wspólnotą, a nie tylko wydarzeniem.

Dziękujemy za wspólny czas, za rozmowy, które zostaną z nami na długo, za śpiew i taniec, za chwile ciszy i te pełne radości, także te najprostsze — jak wspólne morsowanie. Pozostanie w naszej pamięci jako człowiek dobry, ciepły i prawdziwy.