Psy były w strasznych warunkach. Happy Dog w Sobolewie z wyrokiem sądu
Jest listopad 2014 r. Marian D. buduje od podstaw schronisko “Happy Dog”. Na początku okresu objętego zarzutem jest 89 boksów i około 240 psów. Liczba zwierząt jednak systematycznie rośnie.
Dwa lata później na miejscu pojawiają się wolontariusze. W tym czasie w schronisku pracuje tylko jedna osoba. Jest to bezdomny pan Krzysztof, który nie tylko zajmował się tymi psami, ale i jednocześnie brał udział w odławianiu zwierząt. Lecznica weterynarza, który opiekował się psami, znajdowała się 60 km od schroniska.
Sąd skazuje właściciela schroniska Happy Dog
Z książki leczenia wynika, że głównym zabiegiem, który wykonywano, były szczepienia przeciwko wściekliźnie. Natomiast jeśli chodzi o kastrację czy sterylizację, to umowa obejmowała nie więcej niż 10 zabiegów miesięcznie, co zupełnie nie odpowiadało potrzebom schroniska.
Liczba bud była również niewystarczająca, przez co nie każdy pies miał swoje miejsce do spania. W przypadku zajęcia budy przez dominującego psa, słabsze zwierzęta pozostawały bez schronienia.
Problemy dotyczyły również sposobu karmienia. — Psy były niewłaściwie karmione, ponieważ jeden pracownik nie był w stanie odpowiednio podać im jedzenia. Po prostu rzucał mięsne odpadki na ziemię, podobnie jak suchą karmę wysypywał na podłoże — wyjaśniła podczas ogłoszenia wyroku 23 marca sędzia Agata Brańska-Baran.
Nie wszystkie psy otrzymywały pokarm.
— Wynikało to z faktu, że gdy karma trafiała na ziemię, dominujące psy zjadały całość, uniemożliwiając dostęp do jedzenia słabszym i lękliwym zwierzętom. Dodatkowo przez długi czas produkty mięsne nie były mielone, co utrudniało psom jedzenie i powodowało problemy z przełykaniem — uzasadniała swój wyrok sędzia Agata Brańska-Baran.
— Dowodem na to, że psy były spragnione, jest fakt, że podczas sobotnich spacerów jadły śnieg lub łapczywie rzucały się na wodę, po czym wymiotowały. Były także wygłodniałe, ponieważ po otrzymaniu jedzenia od wolontariuszy często je zwracały.
— dodawała.
To jednak nie wszystko. Mimo występowania parwowirozy i lambliozy chore zwierzęta trafiały do tych samych boksów, co zdrowe. Po pobycie zakażonych zwierząt nie przeprowadzano dezynfekcji ani kwarantanny, przez co kolejne psy i koty były narażone na kontakt z groźnymi patogenami. Profilaktyka również nie była prowadzona regularnie — brakowało systematycznych zabiegów przeciwko pasożytom, które były obecne zarówno w odchodach, jak i w wodzie.
W efekcie doszło do śmierci jednego z psów — interwencyjnie odebranego owczarka niemieckiego.
Ponadto do boksów trafiały psy bez uwzględnienia ich wielkości, temperamentu czy płci. W efekcie w tych samych pomieszczeniach przebywały zarówno psy dominujące, jak i wycofane oraz lękliwe. Często razem umieszczano suczki i psy, w tym niekastrowane. Przykładem jest suczka Leyla, która urodziła szczenięta w boksie z innymi psami. Po porodzie wymagała natychmiastowej pomocy medycznej z powodu zapalenia gruczołu mlekowego i wysokiej gorączki. Z kolei Sosna i Szyszka zostały wydane do adopcji jako wysterylizowane, jednak nowi właściciele odkryli, że psy były już w ciąży w momencie przekazania.
Marian D. i schronisko Happy Dog. Kulisy kontroli. Tylko jedna gmina reagowała.
W okresie od listopada 2016 r. do listopada 2017 r. schronisko dla zwierząt współpracowało z 40 gminami. Jednak, jak wynika z dokumentacji sądowej, tylko dwie przeprowadziły w tym czasie kontrole. Tylko w przypadku gminy Góra Kalwaria można mówić o szczegółowej weryfikacji tego, co działo się w azylu. — Protokół pokontrolny opisuje tę wizytę w sposób wyczerpujący — zaznaczył sąd.
W trakcie kontroli pojawiła się wątpliwość dotycząca losów psa o imieniu Kevin. Według Mariana D. zwierzę zostało adoptowane. Umowa adopcyjna została przedstawiona urzędniczce, ale nie zawierała danych osoby adoptującej, co uniemożliwiło potwierdzenie dalszych losów psa.
W przypadku gminy Ryki kontrola ograniczyła się do krótkiej odręcznej notatki służbowej. W żadnym z protokołów nie stwierdzono nieprawidłowości. I to właśnie radni tej gminy cały czas zacięcie bronią Mariana D.
— Pan, który prowadził schronisko, szkolił psy dla policji. Z miłości do psów otworzył to schronisko i dbał o nie. Znał ich język. Wiedział, jak się zachowują i jak z nimi postępować. Trzeba przyznać, że ten człowiek oddał swoje serce zwierzętom bezdomnym. To jest wszystko pomówienie, kłamstwo, to, co te organizacje mówią — tak radny Ryszard Walasek podsumował sprawę schroniska w Sobolewie podczas ostatniej sesji rady gminy Ryki. Słowa te padły 19 marca, cztery dni przed ogłoszeniem wyroku.
Okazuje się jednak, że gminy nie przeprowadzały kontroli na miejscu — polegały one na sprawozdaniach przekazywanych przez właściciela schroniska. Dokumenty te informowały, że wszystkie zwierzęta były w schronisku, zostały adoptowane lub zmarły, a każdemu zapewniano stały dostęp do pokarmu i wody. Dane te nie były jednak weryfikowane przez urzędników.
— Gdy zapytałam, czy ktoś weryfikował te dane, okazało się, że przyjmowano je jako pewnik. Proszę państwa, mamy grupę inspektorów, którzy kontrolowali to schronisko. Są inspektorzy z Powiatowego Inspektoratu Weterynarii i nie można nie ulec wrażeniu, że kontrole były przeprowadzane powierzchownie — podkreśliła sędzia Agata Brańska-Baran, podkreślając, że za faktyczną liczbą zwierząt w schronisku oraz braki w dokumentacji dotyczącej przyczyn śmierci zwierząt.
— Opieka nad zwierzętami w schronisku nie była kontrolowana w żaden sposób. Gminy, które nie przeprowadzały kontroli na miejscu, twierdziły, że takie sprawozdania przedstawiał im pan Marian D. Wzór takiego szablonu znajduje się w aktach sprawy — mówiła sędzia.
Tragedia zwierząt w Sobolewie. Czy to była “umieralnia”?
Sąd skazał Mariana D. na 1,6 roku pozbawienia wolności za znęcanie się nad zwierzętami. Eksperci zwracają uwagę, że choć obecne przepisy są surowsze, wyrok odpowiada maksymalnej karze przewidzianej przez prawo sprzed ośmiu lat, kiedy doszło do przestępstwa.
— W tamtym czasie maksymalna kara wynosiła dwa lata więzienia, a oskarżony otrzymał niemal najwyższy wymiar kary przewidziany przez obowiązujące wtedy przepisy — komentuje przedstawiciel organizacji zajmującej się ochroną zwierząt Grzegorz Bielawski z Pogotowia dla Zwierząt. — Dziś czujemy niedosyt, bo aktualne prawo przewiduje surowsze sankcje, ale wyrok jest zgodny z ówczesnym stanem prawnym — dodaje.
Wyrok sądu obejmuje także zakaz posiadania zwierząt przez 8 lat oraz prowadzenia działalności gospodarczej związanej ze zwierzętami przez 10 lat. — Można zastanawiać się, czy nie powinien to być zakaz dożywotni, ale w tamtym czasie prawo przewidywało krótsze okresy. Oskarżony otrzymał niemal maksymalny wymiar tego środka zapobiegawczego — tłumaczy Grzegorz Bielawski.
Sędzia sama podnosiła temat szczególnego okrucieństwa, co dawało nadzieję na surowszy wyrok. — Jest tu pewien zawód, zdecydowanie. To mnie naprawdę bardzo dziwi — przyznaje nam Karolina Pawelczyk-Dróżdż, wolontariuszka, która osiem lat temu wypowiedziała “wojnę” Marianowi D. I podkreśla, że sprawa nie dotyczyła znęcania się czy torturowania zwierząt, lecz — jak twierdzi — wyrafinowanej formy nieoddania psów ich właścicielom i doprowadzenia do ich śmierci.
Część osób określała schronisko wręcz mianem “umieralni”. Czy to określenie jest uzasadnione? Eksperci nie mają wątpliwości — statystyki śmiertelności w placówce były znacznie wyższe niż w innych schroniskach.
— Wystarczy spojrzeć na wskaźniki śmiertelności, które są naprawdę bardzo wysokie w porównaniu z innymi schroniskami lub miejscami, gdzie przebywają zwierzęta — podkreśla Grzegorz Bielawski. Jak tłumaczy, w przypadku schroniska, w którym przebywa ok. 200 zwierząt, kilka zgonów rocznie nie jest niczym nadzwyczajnym. Jednak w Sobolewie liczby są znacznie wyższe. — Kiedy mówimy o kilkunastu czy kilkudziesięciu zwierzętach z 200-300 przyjęć rocznie, to naprawdę duża skala i te liczby już dawno powinny kogoś zaniepokoić — dodaje.
Wyrok nie jest prawomocny.
Zobacz także: Proces właściciela Happy Dog w Sobolewie. “Był królem życia i śmierci”
