Pielęgniarka z Dąbrowy Górniczej miała jeden nałóg. Jedzenie
Największy szok przeżyła w samolocie do Turcji. – Nie zapięłam się w pasie. Poprosiłam o przedłużkę. Stewardesa mogła podać to bardziej dyskretnie, ona zrobiła to tak, że wszystkie oczy skierowane były na mnie. Nie było to komfortowe – zauważa. Od tego czasu mocno się wycofała z życia.
Pani Ewa jest pielęgniarką diabetologiczną oraz edukatorką zdrowotną w Zagłębiowskim Centrum Onkologii. Pracowała na oddziale diabetologii, obecnie jest naczelną pielęgniarką w dąbrowskim szpitalu. 10 lat trwało jej objadanie się. – Najwięcej przytyłam w okresie COVID-owym. Praca była stresująca, w domu było to samo. Czułam się samotna w małżeństwie, podwójnie wszystko sobie rekompensowałam, jedzenie było nagrodą. Osoby otyłe w jakiś sposób manifestują otoczeniu, że chcą, by je zauważono. Chciałam być zauważona, chociażby przez męża, dlatego jadłam – opowiada. W pracy nie jadła. Nie reagowała na złośliwe uwagi pacjentów pod swoim adresem, gdy zalecała im zdrowy tryb życia.
Pielęgniarka z Dąbrowy Górniczej o jedzeniu i nadwadze: nie docierało do mnie
– W domu miałam wyrzuty sumienia, że znowu się obżarłam, że znowu to zrobiłam, a potem znowu wracałam. To błędne koło tylko zrozumie osoba otyła. My generalnie, mam na myśli otyłych, w towarzystwie nie lubimy jeść. Cały dzień potrafiłam nie jeść w pracy. Gdy przychodziłam do domu, zaczynało się obżarstwo – wspomina.
– Jakoś to do mnie nie docierało, że robię się coraz większa – dodaje.
Generalnie była zadbaną osobą. W internecie zawsze znalazła dla siebie ubrania. W lustrze postrzegała siebie nie jaką otyłą, monstrualną kobietę. Wypierała otyłość tak jak alkoholik, który wmawia otoczeniu, że jest trzeźwy.
Przełom nastąpił w 2021 r., gdy z koleżankami leciała samolotem na wakacje do Turcji.
– Nie zapięłam się w pasie. Poprosiłam o przedłużkę. Stewardesa mogła podać to bardziej dyskretnie, ona zrobiła to tak, że wszystkie oczy skierowane były na mnie. Nie było to komfortowe – zauważa.
Od tego czasu mocno się wycofała z życia. Przestała robić zakupy stacjonarnie. Nie spotykała się z przyjaciółmi. Zaczęła się izolować. Z jej zdrowiem było coraz gorzej. Przeszła ciężko COVID. Nie mogła wstać, z trudem pokonywała sześć schodów do bloku. Była pod ścianą. Musiała coś zrobić ze sobą.
Otyłość jest chorobą i uzależnieniem
– Ponad 20 lat pracuję w diabetologii. Zawsze zajmowałam się pacjentami z cukrzycą. Wyliczyłam sobie zapotrzebowanie kaloryczne, wprowadziłam się w deficyt. Żołądek jest rozciągnięty i przyzwyczajony do większej ilości pokarmów, trzeba wspomagać się farmakologicznie, ale nie można tego robić na własną rękę. Trzeba zgłosić się do lekarza – radzi innym.
Wraz z dietą wprowadziła aktywność fizyczną. Początkowo były spacery, bo na więcej nie była w stanie sobie pozwolić. Potem przyszła siłownia i wędrówki po górach. W ub. roku zdobyła koronę Bieszczad. Teraz szykuje się na wyprawę w Tatry.
Naprawianie relacji z jedzeniem trwa już cztery lata. Nie jest proste, bo jeść trzeba. – Ciągle patrzę na to co jem. Alkoholik, palacz może odstawić alkohol czy papierosy i bez tego żyć. Bez jedzenia nie da się żyć i jest się ciągle narażonym na bodźce – zauważa pani Ewa.
Odchudzanie to leczenie ciała i duszy. Trzeba prosić lekarzy o pomoc
Ewa Wólczyńska dodaje, że przy odchudzaniu trzeba jedank poprosić o pomoc psychologa lub psychodietetyka.
– Trzeba naprawić ciało i duszę. Nie jest sztuką powiedzieć pacjentowi: musisz schudnąć. Każdy gruby to wie, ja to wiedziałam. Nie tyjemy z powietrza. Wiedziałam, że coś jest nie tak, ale tłumiłam to w sobie. Zajadanie to także problem psychiki – podkreśla.
Włączyła pracę z psychologiem i aktywny tryb życia, by głód zmęczyć na siłowni czy bieganiem.
Dzisiaj, po czterech latach walki z nadwagą, pani Ewa jest inną osobą. – Życia uczę się na nowo. Odkrywam zakupy w normalnym butiku. Jest to dla mnie coś nowego, nigdy nie przymierzałam rzeczy w sklepie – dodaje. Ale nie znaczy wcale, że pokonała wszystko.
Ewa Wólczyńska pokonała nadwagę. Jeść trzeba wszystko, ale z umiarem
– Cały czas to słyszę, że jest cudownie, czego ty chcesz od siebie. Po utracie takiej wagi trzeba na nowo zaakceptować siebie. W dalszym ciągu mentalnie jestem po stronie “tej dużej”, nie mogę się wyzwolić od niej. Jest taki ciągły strach, że do tego mogę wrócić – mówi.
— Trudno jest siebie zaakceptować, zobaczyć siebie inną. Mnie się wydaje, że cięgle jestem taka jak przed laty. Wydawało mi się, że jak schudnę, kupię sobie małą sukienkę i świat będzie taki piękny. To wcale tak nie jest, nad samoakceptacją trzeba nadal pracować – zauważa kobieta.
Przyznaje, że po stracie ponad stu kilogramów, udało się jej “upchnąć w ciele” nadmiary skóry. Jednak nie wszystko. Czeka ją plastyka brzucha i ramion.
Pani Ewa swoim pacjentom radzi, by zaczęli odchudzanie małymi krokami.
– Nie wszystko od razu, bo zaczną się problemy ze strony organizmu i przyjdzie efekt jojo. Nie jestem przeciwko farmakologii. Mamy grupę leków, które pomagają w leczeniu otyłości, ale konieczna jest porada u lekarza – podkreśla.
Odchudzanie radzi zacząć od zmniejszania porcji jedzenia i dokładnego wyliczania kalorii. Jeść trzeba wszystko, ale z umiarem i głową. Stara, prosta zasada, ale działa.
Zmniejszyła w Turcji żołądek, schudła 90 kg w 13 miesięcy. Mówi o konsekwencjach
Emilia na 18. urodziny zmniejszyła sobie żołądek. Schudła już 20 kilogramów !
Po wycięciu 90 proc. żołądka przeszła istny koszmar. “Czułam ogromny ból, prądy po całym ciele”
Ten artykuł pierwszy raz na stronie Faktu ukazał się 16.02.2025
