Pan Wojciech stracił dłoń w Walentynki. Zdarzył się cud w Krakowie
14 lutego pan Wojciech razem z kolegą cięli drewno. Ok. godz. 16:00 doszło do wypadku. Pan Wojciech poślizgnął się i niefortunnie piła najechała mu na rękę… To były ułamki sekund, gdy został bez prawej dłoni. Leżała na ziemi. — Kolega podleciał. Był przerażony, ale szybko się ocknął. Podniósł dłoń z ziemi, położył ją na stół i przycisnął gazą — pan Wojciech ze stoickim spokojem mówi o wydarzeniach tego feralnego dnia. — Kolega wziął dłoń, poleciał do domu. Do woreczków nalał zimnej wody, obłożył lodem i włożył tam moją odciętą dłoń, by nie doszło do martwicy tkanek — relacjonuje sceny jak z horroru. W ciągu kilku minut do pana Wojciecha dotarli GOPR-owcy, bo mieszka w takim rejonie Szczawnicy, gdzie pogotowie nie dojeżdża. Ratownicy przywieźli go do szpitala w Nowym Targu.
W Nowym Targu medycy byli bezradni. Chcieli zostawić kikuta
Oznajmili, że nie dadzą rady przyszyć mi dłoni, bo nie mają takiego specjalisty. Zaproponowali mi, że zrobią mi kikuta… Pomyślałam i powiedziałem im: jak z takim kikutem żyć? Ani nic zrobić, ani ubrać się. Jak dalej funkcjonować? Żona po operacji, a ja bez dłoni
— wspomina.
Nie poddawał się tak szybko. W Nowym Targu lekarze zaczęli dzwonić po placówkach w całej Polsce. Żadnego odzewu, bo tego dnia żadna nie pełniła dyżuru replantacyjnego. W końcu trafili na szpital im. Ludwika Rydygiera w Krakowie. — Miałem polecieć śmigłowcem. Myślę: w 15 minut jestem na miejscu. A tu na złość, gęsta mgła i nie dało rady. Pojechaliśmy karetką do Krakowa. Ta podróż trwała i trwała, wydawało się w nieskończoność — dodaje pan Wojciech.
Precyzja mikrochirurgów z Krakowa. Liczą się sekundy i milimetry
W tym czasie do szpitala ściągano dr hab. Annę Chrapustę i jej zespół mikrochirurgów. Dr hab. Anna Chrapusta specjalizuje się od lat w replantacji kończyn, jest kierownikiem Małopolskiego Centrum Oparzeniowo-Plastycznego powołanego przy szpitalu im. Ludwika Rydygiera. Pan Wojciech dotarł do Krakowa około godz. 22:00 i od razu trafił na salę operacyjną. Przyszycie dłoni trwało ponad sześć godzin. Dwa tygodnie po zabiegu dr Chrapusta oraz pan Wojciech spotkali się z dziennikarzami. Lekarka opowiadała, na czym polega praca mikrochirurgów i jakie są zagrożenia podczas takich zabiegów. Kolega pana Wojciecha, nieobecny na sali, dostał pochwały od całego zespołu. Odcięta dłoń, zdaniem specjalistów, była doskonale zabezpieczona.
Mieliśmy jeszcze dwie godziny rezerwy
— podsumowała dr hab. Anna Chrapusta.
Jednakże przy amputacji wysokiej, której doznał pan Wojciech, na wagę złota jest każda sekunda. — Trzeba było skrócić kości, zespolić torebkę stawową, 17 ścięgien, dwa nerwy, dwie tętnice i cztery żyły, zrekonstruować nerwy. Istniało duże ryzyko krwawienia. Jest duża utrata krwi w momencie zespoleń tętniczych, krew leje się zewsząd, co odbija się na stanie pacjenta — wyjaśniała zabieg. — Im dłużej trwa czas niedokrwienia do przywrócenia kończyny, dochodzi do rozkładania się mięśni tkanek, wszystkich tkanek, które wymagają tlenu do życia. Jeżeli jest wysoko ucięta kończyna, jest duża grupa mięśni pozbawiona unaczynienia, te mięśnie rozpadają się szybciej. Liczy się czas dotarcia od miejsca wypadku do dotarcia szpitala i wykonania pierwszego zespolenia tętniczego — tłumaczyła.
Pan Wojciech dziś, 27 lutego, miał opuścić szpital. Czucie w przyszytej dłoni odzyska najwcześniej za pół roku. Dr Anna Chrapusta nie wyklucza, że w przyszłości nerw łokciowy będzie wymagał kolejnej operacji i rekonstrukcji.
Apel do NFZ. Pacjent nie może liczyć na szczęście
Dr Anna Chrapusta i dyrekcja szpitala podkreślają jak bardzo ważne są dyżury replantacyjne. Niestety, NFZ opłaca tylko wykonywane zabiegi, a nie dyżurowanie medyków i gotowość zespołu do operacji, w efekcie, tak jak w przypadku pana Wojciecha, nie ma w Polsce szpitala dyżurującego. Robi się wszystko z łapanki, w sytuacji, gdy liczy się czas. — Dyżury replantacyjne powstały z inicjatywy pasjonatów, pacjent miał szczęście, że docent przyjechała wraz z zespołem i pomogła mu. Powinniśmy dążyć, żeby to nie było tylko szczęście, ale żeby były ośrodki, gdzie można wykonać zabieg — apelował Artur Asztabski, prezes szpitala im. Ludwika Rydygiera w Krakowie.
/9
Rafał Klimkiewicz / Edytor
Dr hab. Anna Chrapusta z pacjentem Wojciechem Różyckim, któremu pani doktor i jej zespół przyszli odciętą dłoń.
/9
Rafał Klimkiewicz / Edytor
Lek. med. Artur Asztabski, prezes zarządu szpitala im. Ludwika Rydygiera w Krakowie.
