Gorzki wpis Fundacji “Daj Herbatę”. Lawina komentarzy pod zdjęciem paznokci
W poniedziałkowe wieczory można ich spotkać w okolicach Dworca Centralnego w Warszawie. Wówczas wolontariusze Fundacji “Daj Herbatę” dwoją i się troją, by pomóc jak największej liczbie potrzebującym. To nie tylko gorąca herbata z nazwy organizacji, ale też ciepłe jedzenie, czy paczki z suchym prowiantem i ubraniami.
Gorzki wpis Fundacji “Daj Herbatę”. Poszło o zdjęcie paznokci
Bieda ma różne oblicza. I oni świetnie to wiedzą, bo pomagają tym, którzy z różnych powodów sobie nie radzą. To osoby w kryzysie bezdomności, ale też i takie, których przytłaczają rosnące wydatki czy choroba.
W jednym z ostatnich wpisów wolontariusze Fundacji “Daj Herbatę” podzielili się przykrą refleksją. Jak przyznali, spotkali się z falą nieprzyjemnych i dyskryminujących komentarzy. A powodem były “zadbane i pomalowane paznokcie” jednej z pań, która uczestniczyła we wspólnym śniadaniu.
Komentarze sugerowały, że kobiety w kryzysie nie powinny zajmować się swoją kobiecością, dbać o siebie czy o schludny wygląd. Najbardziej poruszyło nas to, że to kobiety kobietom wystawiły tak surową ocenę. Wiele komentarzy było wyjątkowo przykrych, wręcz niegrzecznych, pozbawionych szacunku do drugiej osoby
– podkreśliła fundacja.
Z racji tego, że sytuacja dotyczyła jednej z beneficjentek organizacji, jej wolontariusze postanowili poruszyć ten temat podczas kobiecego dyżuru.
Po wysłuchaniu treści komentarzy panie na chwilę zamilkły, ale ich twarze wyrażały wszystko. Po chwili jedna z nich, kładąc dłoń na klatce piersiowej, powiedziała cichym, spokojnym głosem: »Czuję się urażona tym komentarzem«. Pozostałe obecne przytaknęły. Na ich twarzach malowało się zdziwienie i smutek. Zapytały, kto napisał te słowa. Gdy dowiedziały się, że to inne kobiety, zareagowały z niedowierzaniem: »Jak to? Jak kobiety mogą być dla siebie tak nieczułe i osądzające?«. Jedna z beneficjentek dodała: »Czy jeśli jestem w kryzysie, to oznacza, że mam być brudna, zaniedbana, z czarnymi dłońmi i paznokciami?«
– czytamy w poruszającym wpisie fundacji.
Dbanie o własną kobiecość, jak wskazali wolontariusze, odkrywa ją na nowo i odbudowuje poczucie własnej wartości. Dla kobiet w kryzysie bezdomności istotna jest higiena, czyste ubranie czy makijaż. To dla nich “normalne rzeczy”.
“Pomalowane paznokcie” w tej historii, jak zaznaczyli wolontariusze, są “symbolem świadomości własnej kobiecości i godności”. Nikogo nie powinno dziwić to, że osoba w kryzysie chce zadbać o swój wygląd.
Czasem w skrajnie trudnej sytuacji to jedyna rzecz, o którą można zadbać; coś, co przywołuje dobre wspomnienia, dodaje siły i odwagi albo po prostu cieszy oko podczas patrzenia w lustro. Nie ma znaczenia, czy mowa o pomalowanych paznokciach, ustach czy nowym kolorze włosów – ważne, że te drobne gesty przywracają podmiotowość
– widnieje we wpisie organizacji “Daj Herbatę”.
“Od kilku lat, szczególnie z okazji Dnia Kobiet, dajemy im możliwość poczucia się »Królową Swojego Życia«. I nie przestaniemy tego robić, bo nic nie zastąpi blasku w ich oczach i szeptu: »Niemożliwe, czy to naprawdę ja?«. A my zawsze wtedy odpowiadamy: »Tak, to właśnie Ty. I nigdy o tym nie zapominaj«” – dodano.
O zachowaniu niektórych komentujących mówi nam pani Patrycja z Fundacji “Daj Herbatę”.
To okropne podejście wielu osób, które krytykują od dołu do góry. Paznokcie, zbyt dobre ubranie, nie daj Boże, telefon. Bo bezdomny powinien chodzić w łachmanach. Wtedy zasługuje na pomoc
– przyznaje gorzko nasza rozmówczyni.
Pod postem fundacji pojawiło się wiele słów wsparcia. Cytujemy kilka z nich:
Jedna z pań, które przeżyły obóz koncentracyjny, bodajże Stutthof, mówiła, że właśnie te drobne przejawy normalności, nawet tylko udawane dbanie o siebie (jak udawane czesanie, a czasem rezygnacja z wody do picia, żeby się umyć) ratowała zdrowie psychiczne. I pozwalała przetrwać;
Widziałam podobne komentarze pod różnymi zbiórkami. A to, że pogorzelec za dobrze ubrany, a to że matka śmiertelnie chorego dziecka ma za dobry telefon. Czyli paznokci też nie można mieć zbyt ładnych, żeby jedna z drugą były zadowolone. No i żeby zasłużyć na ich łaskawość, rzecz jasna. Milczenie jest złotem jednak;
Sądzę, że to brak umiejętności pozbycia się stereotypów. Ugruntowane wyobrażenie zaniedbanego, niedomytego człowieka, no bo skoro jest niewydolny bytowo i potrzebuje pomocy, to niby skąd ma na paznokcie czy pierścionki. A tymczasem nic nie wiedzą naprawdę o tych ludziach, ani skąd i dlaczego znaleźli się w tym miejscu, ani kim są, ani jakie historie za nimi stoją. A przecież co człowiek, to historia. Stereotypy biorą się z jakiegoś uogólnionego obrazu, a ten nie pasuje do każdego. Często krzywdzi. Tak, czy owak problem widzę w niemożności wyzbycia się stereotypowego myślenia. Nad tym można pracować, ale trzeba mieć po pierwsze świadomość, że to jest mój problem, a po drugie gotowość zmiany. Siebie, nie innych, żeby wpasowali się w mój obrazek.
(Źródło: Fakt.pl, Fundacja “Daj Herbatę”)
