Dramat Marzanny i Marka z Olecka. Sąd odebrał im dom i biznes
W środę oraz w czwartek, 11 i 12 lutego, przed warszawską siedzibą Rzecznika Praw Obywatelskich, zorganizowany został dwuosobowy protest. Jego uczestnicy, małżeństwo Marzanny i Marka, w rozpaczliwym geście bezradności błagali o pomoc.
Nieważne, czy zamarzniemy przed siedzibą rzecznika, czy nie. Musi nas ktoś w końcu wysłuchać! Nikomu nie zrobiliśmy nic złego. Nie popełniliśmy przestępstwa
— apelowało małżeństwo.
Za sprawą prawomocnego już wyroku, małżeństwo straciło nie tylko lokal, w którym prowadziło swój biznes, ale i jedyny dom. Egzekucja komornicza oznacza dla nich jedno — bezdomność.
Marzanna i Marek uważają, że jedynym ratunkiem dla nich jest dziś interwencja Rzecznika Praw Obywatelskich oraz złożenie skargi nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego. Wniosek w tej sprawie złożyli do biura podawczego RPO.
Jesteśmy w rozsypce psychicznej. Ja mam wydolność serca 30 proc., jestem po zabiegu wymiany zastawki, a sąd odmówił nam pomocy. Spotykamy się tutaj pod biurem rzecznika, żeby nagłośnić naszą sprawę. Jest dla nas dramatyczna, odbiera nam się wszystko. W tej chwili jesteśmy na etapie egzekucji komorniczych. Wierzyciele próbują odebrać nam za bezcen dom i lokal usługowy, więc to jest nasz ostatni krzyk rozpaczy, bo pukaliśmy już do wszystkich drzwi
— mówi w rozmowie z reporterem “Faktu” pani Marzanna.
To miał być spokojny, lokalny biznes
W małej kamienicy przy ul. Grunwaldzkiej w Olecku przez lata pani Marzanna oraz jej mąż Marek prowadzili małą działalność. W lokalu na parterze urządzili pralnię chemiczną, obsługującą okolicznych mieszkańców.
Kamienica już w momencie otwarcia prali była zamieszkana. Starsze małżeństwo za sąsiadów miało aż trzy rodziny: dwie z nich na parterze oraz jedna na piętrze budynku. Ci ostatni wychowali aż trójkę zdrowych dzieci. Biznes szedł całkiem nieźle. Początkowo była to pralnia chemiczna, lecz szybko ograniczono się do prania w wodzie z wykorzystaniem ogólnodostępnych środków, takich jak Kłębuszek, Persil czy Eden.
W 2011 r. sąsiadom pani Marzanny i Marka urodziło się czwarte dziecko. Przyszło na świat z zespołem Downa. Wtedy rozpoczął się dramat dwóch rodzin.
Wtedy zostaliśmy niemalże z automatu oskarżeni, że to nasza wina. Chemikalia i opary z naszej pralni miały sprawić, że sąsiadce urodziło się dziecko z zespołem Downa. Pralnia chemiczna nie funkcjonowała już od półtora roku
— żali się w rozmowie z reporterem “Faktu” pani Marzanna. Sąsiedzi byli jednak nieugięci.
Sprawa w 2014 r. trafiła do Sądu Rejonowego w Olecku, a zakończyła się kilka lat później, przed Sądem Apelacyjnym w Suwałkach. Zgodnie z prawomocnym wyrokiem z 2019 r., właściciele pralni przegrali proces cywilny o immisje. Wysokość orzeczonej kary finansowej była drakońska.
Sąsiedzi wkrótce po narodzinach czwartego dziecka wyprowadzili się z kamienicy przy ul. Grunwaldzkiej. Pozostał tam jedynie pełnoletni syn.
Wyrok sądu ich zrujnował
Marzanna i Marek do tej pory zwrócili sąsiadom ponad 185 tys. zł tytułem zadośćuczynienia. Zapłacili też 80 tys. zł jako zwrot za wynajmowane przez sąsiadów mieszkanie zastępcze. Łącznie wyłożyli ponad 300 tys. zł plus odsetki. Z czasem okazało się, że mimo tak dużej zapłaconej już kwoty, małżeństwo uporało się jedynie z odsetkami. Doszło więc do licytacji komorniczych.
Tym samym stracili nie tylko lokal, w którym prowadzili biznes, ale i jedyny dom. Od bezdomności oddziela ich tylko jedna egzekucja komornicza.
Narodziny tego dziecka to nie nasza wina. Biegli absolutnie wykluczyli wpływ działalności pralni na chorobę dziecka. Nie mieliśmy z nią nic wspólnego. Żadne normy nie zostały przekroczone. Mało tego, w samym mieszkaniu lokatorów została wykryta w podłodze toksyczna smoła. Okazało się zatem, że sami siebie podtruwali. W mieszkaniu tych ludzi znajdowały się też związki lotne, których nie było w naszej pralni. Nie mogły więc pochodzić od nas
— argumentuje Marzanna.
Pomóc może tylko jedna instytucja
Jedyną nadzieją dla starszego małżeństwa jest wniesienie przez RPO skargi nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego. Mimo, że Marzanna i Marek posiadają dzieci, te mieszkają na co dzień w Holandii oraz Wielkiej Brytanii.
Jesteśmy na skraju wyczerpania nerwowego. Jeśli nikt nie rozpatrzy tej sprawy w sposób rzetelny i sprawiedliwy, nie będziemy widzieli sensu dalszego życia. Zwracam się z dramatycznym apelem
— czytamy we wstępie do złożonego wniosku.
Jak ustalił “Fakt” na prośbę pani Marzanny i pana Marka RPO wystąpił o akta sądowe, które wpłynęły już do biura. Dowiedzieliśmy się, że termin na wniesienie skargi nadzwyczajnej to październik 2027 r.
Sprawa jest badana pod kątem możliwości wniesienia skargi i dopóki nie zakończy się analiza nie ma możliwości udzielenia komentarza
— deklaruje nam Anna Kabulska z biura prasowego RPO.
Polowanie z samochodu pod Opolem Lubelskim. Już raz doszło do tragedii
Planował zamach na szkołę? 18-latek miał listę osób do zabicia
Aleksander Łajkowski znika w Warszawie. Rodzina czeka na wieści
/6
Krzysztof Burski / newspix.pl
Pani Marzannie i panu Markowi grozi bezdomność.
/6
Krzysztof Burski / newspix.pl
Aby nagłośnić swoją sprawę zorganizowali pikietę przed siedzibą Rzecznika Praw Obywatelskich.
