Biały fosfor, wykorzystywany podczas II wojny światowej w bombach zapalających i broni chemicznej, trafiał do Bałtyku w ramach powojennego rozbrojenia.

Biały fosfor łatwo pomylić z bursztynem. Nawet naukowcy mają problem z odróżnieniem

Szacuje się, że w wodach tych zatopiono około 50 tys. ton amunicji chemicznej, w tym nie tylko biały fosfor, ale także iperyt i cyklon B. Po silnych sztormach morze wyrzuca na brzeg bryłki tej niebezpiecznej substancji, które do złudzenia przypominają bursztyn.

Biały fosfor w kontakcie z powietrzem bardzo szybko się utlenia, wydzielając zielonkawą poświatę widoczną w ciemności. Największe niebezpieczeństwo stanowi jednak jego zdolność do samozapłonu już w temperaturze 25-30 stopni Celsjusza. W trakcie spalania temperatura może sięgać nawet 1300-1500 stopni Celsjusza, a substancja jest wyjątkowo trudna do ugaszenia. Problem polega na tym, że bryłki białego fosforu, które pojawiają się na plażach, są niemal nie do odróżnienia od prawdziwego bursztynu.