USA szykują atak na Iran? Trump waha się przed decyzją o uderzeniu
Wojskowa machina została uruchomiona, ale ostateczny ruch należy do jednego człowieka. Trump balansuje między presją sojuszników, obietnicą zakończenia “niekończących się wojen” a wizerunkiem lidera, który nigdy nie cofa się przed groźbą. Czy zdecyduje się na uderzenie, czy wykorzysta napięcie jako kartę przetargową? Analizujemy scenariusze, ryzyka i możliwe konsekwencje dla regionu oraz świata.
Tło wojskowe jest ustawione
Sytuacja militarna jest klarowna – i budzi niepokój. Dwie grupy lotniskowców, w tym najnowocześniejsza jednostka amerykańskiej marynarki wojennej, pozostają w gotowości bojowej. W rejon Bliskiego Wschodu przerzucono dodatkowe samoloty F-35 i F-16. Bazy USA zabezpieczają systemy obrony powietrznej Patriot oraz THAAD. W rozszerzonej strefie operacyjnej rozmieszczono od 30 do 40 tysięcy amerykańskich żołnierzy. Takie przygotowania mogą oznaczać jedno z dwóch: demonstrację siły lub realne przygotowanie do ataku.
Oficjalnie Biały Dom podkreśla, że dyplomacja pozostaje “zawsze pierwszą opcją”. Jednocześnie przedstawiciele administracji sugerują, że Iran postąpiłby “bardzo mądrze”, gdyby zdecydował się na porozumienie z Trumpem. We wtorek w Genewie trwały pośrednie rozmowy dotyczące irańskiego programu nuklearnego. Teheran sygnalizuje gotowość do przyjęcia ograniczeń, ale oczekuje w zamian złagodzenia sankcji. Główne żądanie USA – całkowite wstrzymanie wzbogacania uranu na terytorium Iranu – pozostaje dla władz w Teheranie praktycznie nie do zaakceptowania. Irańska strona zapowiedziała jednak przedstawienie szczegółowych propozycji w ciągu dwóch tygodni.
Tymczasem zdjęcia satelitarne analizowane przez amerykańskie media wskazują, że obiekty nuklearne w Iranie są dodatkowo wzmacniane ziemią i betonem. Brak zaufania dominuje po obu stronach.
Ramadan, Igrzyska Olimpijskie
Moment potencjalnej decyzji wydaje się nieprzypadkowy. Rozpoczął się Ramadan – ewentualny atak w tym czasie mógłby zostać odebrany w świecie islamskim jako szczególna prowokacja. W niedzielę kończą się Zimowe Igrzyska Olimpijskie – wydarzenie, które skupia uwagę globalnej opinii publicznej. W przyszłym tygodniu Trump wygłosi najważniejsze orędzie o stanie państwa. Uderzenie militarne tuż przed nim mogłoby zdominować przekaz polityczny. Tak samo jak ewentualne wycofanie się.
Często przywoływany 48-godzinny termin nie stanowi oficjalnego ultimatum. Według wewnętrznych briefingów Pentagon miał przekazać Białemu Domowi, że siły zbrojne będą gotowe do działania “już w ten weekend”. W praktyce oznacza to, że lotniskowce, myśliwce i samoloty tankujące zostały rozmieszczone tak, by możliwe było szybkie zatwierdzenie operacji. Plany ataku i listy celów mają być gotowe. Od tej chwili odliczanie ma charakter przede wszystkim polityczny, nie wojskowy.
Czas z kalkulacją polityczną
Na krajowej scenie politycznej Trump znajduje się w trudnym położeniu. W kampanii obiecywał zakończenie “niekończących się wojen”. Bezpośredni atak na Iran oznaczałby znaczącą eskalację po wcześniejszych napięciach. Z drugiej strony twarda postawa wpisuje się w jego wizerunek lidera stosującego presję i ultimata. Strategia “najpierw eskalacja, potem porozumienie” była już wcześniej elementem jego działań.
Iran to jednak nie Wenezuela, gdzie podobne podejście przyniosło efekty. Teheran dysponuje rozbudowaną siecią sojuszników w regionie: milicjami w Iraku, Hezbollahem w Libanie oraz partnerami w Syrii i Jemenie. Choć wpływy tych struktur są dziś słabsze niż przed laty, potencjalne działania odwetowe – ostrzał rakietowy Izraela, ataki na amerykańskie bazy czy zakłócenia żeglugi w Zatoce Perskiej – pozostają realne. Reakcję natychmiast odczułyby rynki ropy, a cały region mógłby ponownie pogrążyć się w niestabilności.
Ryzyko reakcji łańcuchowej
Jeszcze bardziej ryzykowna byłaby długofalowa próba osłabienia irańskiego reżimu. Ewentualna próżnia władzy w Teheranie nie musiałaby prowadzić do demokratyzacji kraju. Bardziej prawdopodobny scenariusz zakłada wzmocnienie jeszcze bardziej radykalnych frakcji, w tym struktur Gwardii Rewolucyjnej.
Trump stoi więc przed jedną z najtrudniejszych decyzji w polityce zagranicznej swojej drugiej kadencji. Im większa koncentracja sił, tym mniejsze pole manewru politycznego. Wycofanie się może zostać odebrane jako oznaka słabości – a tego prezydent chce uniknąć.
Ostatecznie to nie gotowość militarna, lecz polityczna kalkulacja zdecyduje o dalszych krokach. Kluczowe pozostają trzy elementy: przebieg negocjacji, ryzyko wewnętrzne oraz osobisty wizerunek Trumpa jako twardego negocjatora. Jeśli Iran zaproponuje znaczące ustępstwa, prezydent USA może ogłosić sukces. Jeśli nie – presja na realizację gróźb wzrośnie. Jednocześnie każda interwencja musi mieścić się w granicach, które nie doprowadzą do “niekończącej się wojny” – sprzecznej z jego własną narracją.
Pod względem militarnym Waszyngton jest gotowy. To, czy wojna rzeczywiście potrwa zaledwie 48 godzin, czy kilka dni, zależy w dużej mierze od jednej osoby: Donalda Trumpa.
Artykuł powstał na podstawie tłumaczenia tekstu z serwisu Blick.ch. Jego autorem jest Chiara Schlenz
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca. Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.
