Ozempic. Dlaczego nie wzięłam leku? Wahałam się, ale zrezygnowałam
Choć Ozempic stał się tematem gorących dyskusji w mediach i social mediach, moja historia pokazuje, że prawdziwa zmiana nie zaczyna się od leków. To codzienne wybory, nawyki i wsparcie bliskich mają największe znaczenie – a ja dzielę się tym, jak udało mi się wprowadzić je w życie i zobaczyć pierwsze efekty.
Ozempic to lek przeciwcukrzycowy stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2 i tak zarejestrowany. Zawiera jednak substancję czynną semaglutyd, która w znaczący sposób obniża łaknienie, jest więc skuteczna w leczeniu otyłości. Gdy zrobiło się o tym głośno, pojawił się problem z dostępnością tego preparatu. Boom na stosowanie go wśród gwiazd, ale i zwykłych ludzi, zaczął chyba Elon Musk, który wyznał, że schudł dzięki niemu 13 kg.
Jednak po pierwszym piku z zainteresowaniem tym lekiem wśród celebrytów pojawiły się z ich strony liczne słowa krytyki, wręcz przestrzeganie przed jego braniem. W mediach pokazywano charakterystyczne zapadnięte twarze, które nazwano “ozempicowymi”. Z sieci, mediów i social mediów docierało tak wiele sprzecznych sygnałów ws. brania Ozempicu, że od dawna biłam się z myślami, czy pójść po receptę. Tymczasem moja waga stale rosła, aż osiągnęła stan skrajnej otyłości według skali BMI.
Jestem otyła. Zastanawiałam się nad wzięciem Ozempicu
W zasadzie całe moje dorosłe życie to bycie na przemian osobą z nadwagą lub o normalnej wadze. Te okresy, znacznie częstsze, gdy kilogramów miałam za dużo, wynikały ze złego sposobu odżywania się i braku ruchu. Teraz to wiem. Kiedyś wydawało mi się, że nie jem za dużo. Paradoksalnie najwięcej schudłam w ciąży i po niej. Zaczęłam się bowiem z myślą o dzieciach odżywiać zdrowo i regularnie. Po porodzie chodziłam przez rok na macierzyńskim na długie spacery, bo był to czas, kiedy obie moje córki spały i miałam chwilę spokoju. Waga spadała sama.
Czytaj też: Ozempic zmienia nawyki żywieniowe. Eksperci są zaskoczeni działaniem leku
Potem jednak wróciłam do pracy i nieregularnego, niezdrowego jedzenia. Przez kolejne lata waga rosła. Nawet jak schudłam cztery kilogramy, to za chwilę wracało mi siedem. Wiedziałam, że muszę schudnąć, ale myślałam, że sama nie umiem. Stąd pojawiły się myśli o Ozempicu. Żyję z nimi od półtora roku, co jakiś czas zmieniając zdanie. Dla kogoś, kto myśli nie tylko o utracie kilogramów, ale i skutkach ubocznych, to nie jest łatwa decyzja.
Wziąć Ozempic czy nie? Za i przeciw
Kiedy pojawiłam się u internisty z przedłużającymi się problemami żołądkowymi, okazało się, że jest też specjalistą bariatrą (zajmuje się pacjentami z nadwagą). Zapytał, czy nie myślałam, by zredukować swoją wagę (wtedy nie miałam jeszcze swojego maksimum). Powiedziałam, że dietetyczka doradziła mi operację żołądka, której nie chcę, bo nie czuję, że mam niepohamowany apetyt, a poza tym boję się powikłań. — Nie to miałem na myśli. Operacja to ostateczność. Chodziło mi o leki typu Ozempic — powiedział lekarz.
Opowiedziałam wtedy o tym, ile złych rzeczy na temat tego leku słyszałam i czytałam, i że dlatego się boję.
Takie informacje rozsiewają celebryci, którzy chcą rozgłosu. Ozempic jest przetestowanym, bezpiecznym lekiem. Ale, jak pani woli, są inne. Proszę o nich poczytać
— przekonywał.
Wtedy jednak pomysł wzięcia leku na odchudzanie storpedowała też kwestia finansowa. Trzeba pamiętać, że Ozempic trzeba brać co najmniej kilka miesięcy, a kuracja na jeden kosztuje kilkaset złotych. W tamtym momencie był to dla mnie zbyt duży wydatek.
Waga coraz wyższa. Chciałam się odchudzić
Tymczasem moja waga cały czas rosła. Niepostrzeżenie, kilogram po kilogramie, aż doszła do takiej, do której nawet nie chcę się przyznawać. Zna ją zaledwie kilka najbliższych mi osób. Kiedy do faktu, że jestem skrajnie otyła i mam otłuszczoną wątrobę, doszedł nagły wzrost poziomu cukru, który zawsze miałam idealny, przestraszyłam się. Biorąc dodatkowo pod uwagę mój wiek i fakt, że to ten moment, kiedy odchudzanie staje się coraz trudniejsze, jeśli wręcz nie niemożliwe, uznałam, że teraz albo nigdy. Muszę wziąć się za siebie.
Czytaj też: Laluna informuje: zrobiłam sobie twarz. W tle Ozempic…
Wiele osób traktowało to z przymrużeniem oka, bo moje wielkie odchudzanie zbiegło się z początkiem roku, gdy wiele osób ma takie postanowienia, z których potem nic nie wychodzi. Tym razem jednak się zaparłam. Minęły cztery miesiące, a ja trwam w swoich postanowieniach.
Mamo, ty zawsze się odchudzałaś, a za chwilę już się nie odchudzałaś. Nie obraź się, ale taka prawda. A teraz cały czas się tego trzymasz
— stwierdziła jakiś czas temu z podziwem moja córka.
Dzieci cieszą się z każdego kilograma, który mi spada, a tych od początku roku jest już dziewięć. Bez Ozempicu!
Dlaczego nie zdecydowałam się wziąć Ozempicu
Moment, gdy zaczęłam się odchudzać na poważnie, był tym, w którym zdecydowałam, że wezmę Ozempic. Chciałam tylko najpierw wyrobić w sobie nawyki dobrego jedzenia i ruchu. Wiedziałam, że Ozempic to nie cud. Bez tego nie zadziałała. — Bardzo dobrze się pani do tego zabiera — pochwaliła mnie moja lekarka. Przestrzegła, że nawyki są bardzo ważne, bo jeżeli po odstawieniu leku wrócimy do starego stylu życia, efekt jojo będzie jeszcze większy niż normalnie. Kiedy już byłam zdecydowana, że gdy przyjdzie wiosna, zacznę kurację, usłyszałam od kogoś: absolutnie niech pani tego nie bierze. I choć jest to osoba tylko związana z medycyną, a nie lekarz, przyznam, że pojawiło się ponownie ziarno niepewności.
Niech pani tego nie robi. Przy pani otyłości organy mogą być tak otłuszczone, że nie dadzą rady. Może pani nawet umrzeć
— stwierdził mój rozmówca.
Dla mnie, jako mamy dość małych jeszcze dzieci, zabrzmiało to bardzo niepokojąco. Zaczęłam czytać więcej o skutkach niepożądanych. O tym, że ludzie owszem, chudną, ale są tak słabi, że nie mogą funkcjonować. Jestem dziennikarką, mamą dwójki dzieci w wieku szkolnym. Nie mogę sobie pozwolić na leżenie w łóżku i brak sił. To wraz ze strachem sprawiło, że zdecydowałam, że jednak chce dalej próbować schudnąć sama, bez wspomagania lekami.
Od początku roku spadło mi prawie 10 kilogramów. Byłoby więcej, gdyby po drodze nie było świąt. Nauczyłam się liczyć kalorie. Uświadomiłam sobie, jak bardzo kaloryczne rzeczy jadłam wcześniej. Uczę się ruchu. Tu jeszcze długa droga przede mną, bo trafiłam na panie od WF-u, które skutecznie mnie do tego zniechęciły. Ale widzę efekty. Może nie spektakularne, ale zauważalne i regularne. Moim Ozempicem są moi bliscy, którzy mnie wspierają i przyjaciel, który dobrze zna się na zdrowym odżywianiu. I nie tylko daje dobre rady, ale też szóstym zmysłem wyczuwa, kiedy mój zapał opada i mnie wtedy motywuje. Nie potrzebuję Ozempicu w zastrzykach.
Zobacz też:
Kulisy tragedii matki i niemowlęcia w Koninie. W tle prywatne problemy i drugie dziecko
Druzgocący raport po zderzeniu śmigłowca z samolotem. Wskazali winną. “Zignorowała polecenie”
Ten artykuł pierwszy raz na stronie Faktu ukazał się 29.04.2025
