Aldona Sendal walczyła o życie swoje i dziecka. Dziewięć miesięcy w izolacji
— O ciąży wiedziałam już od około miesiąca — opowiada w rozmowie z “Faktem” Aldona Sendal. — Nagle, dosłownie z dnia na dzień, jakby ktoś mnie wyłączył. Zrobiłam się strasznie słaba, cały dzień przespałam. Następnego dnia było jeszcze gorzej, wtedy z partnerem wezwaliśmy pogotowie. Na badaniach w szpitalu w Częstochowie wyszło, że to coś bardzo poważnego.
Była w ciąży, usłyszała druzgocącą diagnozę
Jak podkreśla pani Aldona, wcześniej nic nie zapowiadało choroby. — Nigdy wcześniej nie chorowałam, nie miałam żadnych objawów. Byłam w ogromnym szoku — dodaje.
5 marca przewieziono ją do szpitala w Katowicach. Dalsza diagnostyka wykazała, że szpik kostny przestał prawidłowo pracować. Rozpoznano u niej ciężką aplazję szpiku — rzadką, zagrażającą życiu chorobę, w której organizm nie produkuje wystarczającej liczby komórek krwi.
— Przyczyny choroby nie były jednoznaczne — mówi “Faktowi” prof. Grzegorz Helbig, szef oddziału hematologii i Transplantacji szpiku SPSKM SUM w Katowicach. — Brano pod uwagę czynniki wirusowe, środowiskowe, a także samą ciążę. Istniało ryzyko, że w jej przebiegu wytworzyły się przeciwciała uszkadzające szpik. Stan pacjentki był na tyle ciężki, że nie pozwalał na normalne funkcjonowanie poza szpitalem.
Siedem miesięcy walki o utrzymanie ciąży
Standardowe metody leczenia ciężkiej aplazji szpiku obejmują intensywną immunosupresję lub przeszczepienie szpiku kostnego. W przypadku pani Aldony żadna z tych metod nie mogła być od razu zastosowana. Silne leczenie immunosupresyjne było przeciwwskazane, podobnie jak transplantacja, wszystko z powodu trwającej ciąży. Od marca do września (przez siedem miesięcy) lekarze walczyli o jej życie i dziecka. Pani Aldona żyła praktycznie w całkowitej izolacji. Części leków nie można było podać, ale płód na szczęście rozwijał się prawidłowo.
— Te miesiące w izolacji było bardzo trudne. Byłam zamknięta w czterech ścianach, właściwie w małym pokoju, może dwa na dwa metry. Nie było łatwo. Największe obawy dotyczyły nie mnie, ale dziecka. O siebie martwiłam się najmniej. Najbardziej bałam się o moją kruszynkę i o rodzinę — mówi “Faktowi” pani Aldona. — Bywały naprawdę ciężkie dni. Na szczęście miałam wsparcie psychologa. To bardzo pomogło przetrwać ten czas. W połowie leczenia wciąż miałam nadzieję, że wystarczą same leki i że przeszczep nie będzie konieczny. Kiedy okazało się, że leczenie nie zadziała i że musimy najpierw bezpiecznie doprowadzić ciążę do końca, a dopiero potem zająć się przeszczepem szpiku, długo do mnie to nie docierało. Sama myśl o przeszczepie wydawała się czymś bardzo nierealnym.
Leczenie pani Aldony rozpoczęto od sterydów. We współpracy z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa dobierano dla niej specjalne preparaty krwi od wytypowanych dawców. Co trzy dni miała podawaną krew. Równolegle prowadzono przygotowania do transplantacji szpiku. Przebadano rodzeństwo pacjentki, jednak nie stwierdzono zgodności, dlatego uruchomiono procedurę poszukiwania dawcy niespokrewnionego.
Poród i kolejna walka o życie
Momentem kluczowym stało się bezpieczne doprowadzenie ciąży do etapu, w którym dziecko mogłoby funkcjonować poza organizmem matki. Do opieki nad pacjentką w II trymestrze, około 20. tygodnia ciąży, dołączył ginekolog dr n. med. Tomasz Zieliński, z Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Katowicach.
— Ostatecznie w 37. tygodniu ciąży wykonano cięcie cesarskie. Dziecko przyszło na świat 11 września ubiegłego roku. Inga ważyła 2200 g, była zdrowa i szybko opuściła szpital — dodaje Tomasz Zieliński.
— To był cudowny moment, ogromna ulga, że mogłam przytulić Ingę — wspomina pani Aldona. — Ale to nie był koniec, mała wróciła do domu, a ja zostałam w szpitalu jeszcze na dwa kolejne miesiące.
Ze względu na stan pacjentki nie było możliwe wykonanie przeszczepienia szpiku bezpośrednio po porodzie. — Zabieg od niespokrewnionego dawcy wykonano w październiku ubiegłego roku. — Dawca był mniej więcej w wieku pani Aldony, nie miał żadnych wątpliwości, by oddać szpik dla naszej pacjentki. Transplantacja przebiegła bez powikłań — mówi “Faktowi” doc. Anna Kopińska, hematolog. — Był to pierwszy przypadek w naszym szpitalu, gdzie rozpoznaliśmy ciężką aplazję szpiku pacjentki w ciąży. Wszyscy się cieszymy, że udało się uratować i pacjentkę i jej dziecko.
— Przez ten czas widywałam Ingę tylko przez telefon. W domu mój partner doskonale się opiekował maleńką i jej starszą siostrą Wiktorią (7 l.) — dodaje pani Aldona. — Tylko raz mogłam zobaczyć je na żywo. To było bardzo trudne dla matki, by nie płakać, ale dałam radę. Dziś jestem z siebie dumna, że to wszystko wytrzymałam. Z całego serca dziękuję lekarzom za wszystko, co dla nas zrobiliście — dodała pani Aldona.
Powrót do domu po dziewięciu miesiącach izolacji
Ze szpitala matka dwójki dzieci wyszła pod koniec listopada ub. r. Święta spędziła już w domu, z rodziną. — Po dziewięciu miesiącach izolacji byłam trochę w szoku. Wszystko było inne, niż sobie wyobrażałam. Teraz już się przyzwyczaiłam — mówi szczęśliwa matka. — Są jeszcze gorsze dni, ale jest coraz lepiej. Ogromnie pomaga mi partner i starsza córka. Popłakała się ze szczęścia, kiedy zobaczyła Ingę. To wszystko jest dla mnie bardzo ważne. Po takich przeżyciach człowiek zaczyna naprawdę doceniać zwyczajne chwile — podsumowuje Aldona.
/8
Rafał Klimkiewicz / Edytor
W ciąży dowiedziała się o strasznej chorobie. Aldona Sendal walczyła o życie swoje i dziecka. Dziewięć miesięcy żyła w izolacji.
/8
Rafał Klimkiewicz / Edytor
Lekarze z Katowic walczyli o życie kobiety i jej nienarodzonego dziecka. Od lewej: prof. Grzegorz Helbig, doc. Anna Kopińska, pani Aldona oraz dr nauk med. Tomasz Zieliński.
